Vandaag zijn ze, onder leiding van Raymond, de hele dag bezig met het plaatsen en op maat maken van het hek. Het ziet er erg goed uit. Ik heb me aardig aan de drukte kunnen onttrekken en heb zelfs een uurtje door het geluid van ijzerzagen heen geslapen.

Herman had aan de buurvrouw beloofd dat hij haar hek een keer onder handen zou nemen met “hamerrite” (schrijf je dat zo?). Nu het hier toch hekkendag was wilde hij zijn belofte nakomen. Jammer genoeg is hij door zijn rug gegaan bij het optillen van het buurhek. Helemaal jammer omdat er twee sterke mannen op een paar meter afstand bezig waren, die hadden het zó voor hem gedaan.

Gelukkig heb ik nu geen zorg nodig. Smeren met Voltaren en Paracetamol slikken en vooral hopen dat het gauw weer over is.

Morgen en overmorgen worden ziekenhuisdagen. Morgen eerst bloed prikken, een uur later naar de Internist/Oncoloog en na de lunch hebben we een afspraak bij een psycholoog in het ziekenhuis. Ons werd aangeraden daar gebruik van te maken. Er zijn een paar psychologen gespecialiseerd in hulp aan kankerpatienten en hun partners. We gaan in ieder geval kennis maken en kijken wat het ons kan bieden.

Als mijn bloed voldoende hersteld is, volgt woensdag de tweede chemokuur en ben ik dan ook weer een groot deel van de dag in het ziekenhuis.