Het was een hele lange ziekenhuisdag. Ik was er ruim voor tien uur en tegen zessen vertrokken we weer. Herman heeft me ’s morgens alleen afgezet en is rond een uur of vier weer gekomen. Met zo’n pijnlijke rug is het thuis toch prettiger.

Het duurde extra lang doordat ik een allergische reactie kreeg op de Taxol (wordt van taxus gemaakt). Eerst had ik al vier verschillende voorbereidende infusen gehad en daarna werd de Taxol gestart. Dat was de vorige keer goed gegaan. Nu kreeg ik na korte tijd een rare reactie. Ik had het gevoel dat mijn gezicht dik werd en ik kreeg erge pijn in mijn buik en vooral in mijn onderrug. Er werd onmiddellijk gehandeld, Taxol stopgezet en een telefoontje naar de dokter. Anderen zeiden dat ik ook een rood gezicht had. Ik kreeg daarna een infuus met een soort Pretnison en de pijn was vrijwel meteen weg.

Spannend was dat de toediening van Taxol toch weer gestart moest worden. Er werd gekozen voor een heel trage toediening en de verpleegster bleef er een poosje bij. Het ging goed en na een uur heeft ze het tempo iets verhoogd. Al met al een vertraging van bijna twee uur. Ik vond het best want de klachten kwamen niet terug. Liever dat het wat langer duurt dan weer zo’n heftige reactie. Het leek ook wel op de reactie die ik de vorige keer na twee dagen had. De pijn in de rug kan veroorzaakt worden door een reactie van de nieren. Ik dacht dat de rugpijn in het ziekenhuis tijdens de opname wat genegeerd was maar ik weet wel dat er onderzoek naar de nierfunctie is gedaan. Niet tegen mij gezegd waarom ze dat deden, wel gereageerd dus.

Tja en nu gaat het wel. Ik heb wat gegeten en ben wel een beetje moe. Ik ga maar goed voor mijzelf zorgen. Vooral de pijnstillers bij de hand en nog maar even doorlezen hoe ik daar het best mee om kan springen. Het woord “springen”  lijkt niet zo toepasselijk in mijn situatie. Ik zal er wel gewoon mee omgaan.