Om te beginnen vind ik schrijven leuk, dat was altijd al zo. Mijn opstellen werden op de lagere school al vaak voorgelezen. Herman en ik hebben elkaar al briefschrijvend beter leren kennen. En ik heb een aantal gouden tientjes liggen die ik won met stukjes die in Margriet geplaatst werden. Tot zover niks nieuws dus.

Nu is het anders. Door te schrijven over mijn ziekte en de behandeling daarvan neem ik afstand van de situatie. Als ik schrijf en ook al als ik bedenk wàt ik zal schrijven, word  ik waarnemer van mijn eigen situatie. Je kunt niet slachtoffer en waarnemer tegelijk zijn. Wel afwisselend natuurlijk,  maar weten dat je weer van rol kunt wisselen maakt het al anders. Zelfs in een vervelende situatie lukt het vaak  om het als interessant onderwerp te beschouwen. Schrijven krijgt op die manier therapeutische waarde.

Ik las dat ook in een tijdschrift; iemand schreef dat ze haar pijn zorgvuldig waarnam zodat ze het later onder woorden kon brengen. In ieder geval was dat stukje voor mij aanleiding om te bedenken hoe dat voor mij zit.