De situatie waarin ik nu zit daagt uit om eens opnieuw naar mijn zelfbeeld te kijken. Klopt het beeld dat ik van mijzelf heb nu nog?

Om te beginnen heb ik heel sterk het gevoel dat ik het gewoon zelf ben die dit mee maakt. Ik ben niet anders, de situatie is anders.

Aanvankelijk dacht ik een verandering te ontdekken in hoe ik over mijzelf denk, namelijk het beeld dat ik heb dat ik nogal een somberaar ben. “Zo leuk is het allemaal niet”,  is een grondgevoel dat ik eigenlijk altijd heb gehad. Inmiddels valt mijn gesomber nogal mee, het valt me op dat ik plezier blijf houden in kleine dingen. Moet ik het beeld dat ik heb van mijzelf toch bijstellen?

Ik ben tot de voorlopige conclusie gekomen van niet. Ik denk dat aan allebei de houdingen hetzelfde ten grondslag ligt, namelijk een grote behoefte aan evenwicht. Als alles uitstekend loopt en je eigenlijk wel gelukkig móet zijn, ga ik somberen. Ik zie dan overal de schaduwkant van, zo leuk is het leven nou ook weer niet.  Ik heb trouwens altijd gevonden dat dat niet zo irreëel is. Nu het ogenschijnlijk allemaal tegenzit, gebeurt het tegenovergestelde. “Zo erg is het nou ook weer niet”, wordt het basisgevoel.

Rode draad door beide levenshoudingen, die er dus eigenlijk maar één is, is zelfspot. Ooit op een opleiding werd er tegen me gezegd: “Wat kun jij verschrikkelijk mopperen en zeuren, maar ik moet er wel erg om lachen”.

Om een lang verhaal kort te houden:  mijn zelfbeeld is niet veranderd en daar ben ik wel blij mee.