Als ik vorig jaar gehoord had wat me boven het hoofd hing: de onzekerheid, de diagnose, de behandeling en de bijbehorende narigheid, dan was ik heel bang geworden. Nu het stap voor stap is gegaan, kwam ik steeds in een opvolgende werkelijkheid die wel weer te doen was. Will gebruikte gisteren de term: “Kracht naar kruis”.

Als je zwanger bent moet je een keer bevallen. Wat erin zit moet eruit en leuke manieren zijn er niet. Als je leeft ga je een keer dood en ik geloof dat daar ook niet zoveel leuke manieren voor zijn. Wat het leven mij  leert is dat als ik er eenmaal middenin zit en het dus onontkoombaar is,  ik het gewoon weer blijk aan te kunnen.

Zo spreek ik mijzelf toe en laat ik de angst voor de operatie zo min mogelijk toe. Straks wandel ik het ziekenhuis in, lever me uit aan het protocol en dan is dat weer de werkelijkheid. De werkelijkheid, heb ik aan mij bewezen, kan ik wel aan.