Herman wilde graag twee tentoonstellingen in Amsterdam bezoeken, die in de Beurs van Berlage en in de Hermitage aan de Amstel. Waarom niet vandaag? Morgen en volgende week hebben we een aantal afspraken in het ziekenhuis en vandaag hoeft er niks.

Al eerder deze week was ik een middag en een avond alleen thuis, niet iets bijzonders dus. Toch voelt het een beetje raar. De afgelopen twee maanden werd ik verzorgd. Er staat een bel naast m’n bed, ik hoef maar te bellen en ik word bediend. Herman is de bel meestal voor, komt vragen waar ik wil eten en wat. Alles wat ik doe kan ik stoppen als het niet meer gaat. Koken doen we samen nu ik me wat beter voel.

Al die zorg went, om niet te zeggen: verwent. Nu net mijn eigen boterhammetjes gemaakt en als de deurbel gaat moet ìk opendoen of laten bellen. Echt gek dat het me zo bezig houd want als Herman boodschappen doet of het gras aan het maaien is in de achtertuin, is de situatie hetzelfde. Kortom,  ik moet mijn grote meid maar tevoorschijn halen en de patiënt een beetje naar achteren schuiven. Souplesse,  daar gaat het om.

Naast alle filosofische overwegingen van Herman, lijkt een dagje uit mij ook belangrijk voor zijn veerkracht.