Vanmorgen met een van de beheerders van het kerkhof rondgewandeld en een keuze gemaakt. Er was niet zoveel keus trouwens. De plek die mij wel knus leek, ligt op het gedeelte dat bestemd is voor algemene graven en die kunnen niet gereserveerd worden.

De beheerder wees ons de twee rijen waar nog vrije familiegraven liggen. Tja, en waar let je dan op? Eén rij lag aan beide kanten open, zeg maar zowel aan hoofd- als aan voeteneind. Ik vond dat zo onbeschermd. De rij daar tegenover heeft aan het hoofdeind een laag muurtje en wat struiken. Rugdekking dus. Er was in die rij nog maar één plek vrij, nummer dertien! Het zal geen toeval zijn dat die overgeslagen is. We hebben geen last van bijgelovigheid, dus wordt het die plek.

Er kwam voor mij nog een praktische overweging bij. Bij een begrafenis ben je vaak met veel mensen op het kerkhof. Een hoekje mag dan wel knus zijn, je kunt er niet met veel mensen omheen staan. De plek die we nu gekozen hebben ligt wel ruim.

We zijn een stuk wijzer geworden over de regels rond begraven en grafmonumenten. Al pratend over het kerkhof gewandeld en veel bekenden tegen gekomen die er begraven liggen. Dàt vind ik aantrekkelijk aan zo’n klein kerkhofje.

Zo, nu gaan we het zakelijke gedeelte afhandelen en dan hoeven we het er niet meer over te hebben.