Vanmiddag was ik een kwartiertje bij Aaltje. Ze is weer helder van geest, heeft weer voldoende bloed en voelt zich – naar omstandigheden – goed. De ruggenprik viel erg mee; die prik zorgt ervoor dat haar hele buik is verdoofd.

Vanavond ga ik weer en misschien gaat Annemieke ook. Als ’t even kan op de fiets, zodat ook mijn  conditie op peil blijft.

Vanwege de stichting van New York, 400 jaar geleden, zijn er in deze periode  TV-uitzendingen over en vanuit New York City en andere plaatsen in de VS.  Daar zouden we nu zijn geweest, indien Aaltje niet ziek zou zijn geworden.   Ik beschouw die boeiende uitzendingen maar als pleister op de wonde, hoewel  het soms ook wel een beetje voelt als zout in de wonde.  Het annuleren van de reis valt in de categorie jammer, die natuurlijk van een heel andere orde is dan de  ziekte van Aaltje.

We zeggen of schrijven het er niet steeds bij, maar we zijn allebei wel heel blij met allerlei lieve en bemoedigende reacties van  veel mensen.   Ik zal dat niet blijven  herhalen.  Praktischer zou het zijn als jullie, ook zonder dat we dat herhalen,  van ons aannemen dat wij daar nog steeds blij mee zijn.