Op deze eerste volle dag na de operatie ben ik twee keer bij Aaltje op bezoek geweest. Vanmiddag op de fiets.  Marijke was er ook. Later voegde  vriendin Cokky zich bij ons. Aaltje heeft een lichte verhoging, van temperatuur voor de slechte verstaander.  Maar het bed stond ook in een verhoogde stand, vandaar die nadere toelichting.

 Ze wordt automatisch van vocht voorzien,  maar zij eet nauwelijks. Jammer, want we betalen er indirect  natuurlijk wél voor.  Ze mag het niet voor mij laten staan, dus eet ik elders.  Het gaat goed met haar, althans zo voelt  ze het.  Dat zegt natuurlijk niet alles, nu de ruggenprik nog volop aan ’t werk is.  Ik druk me ongelukkig uit (die prik zelf werkt niet),  maar de correcte medische formulering is mij ontschoten.  Het valt so wie so niet mee om als volslagen leek de betekenis van alles wat er door de diverse artsen wordt gezegd en gedaan goed te doorgronden.   Bij rechtszaken kan ik de hulp inroepen van een advocaat, maar op medisch gebied moet ik het blijkbaar allemaal zelf uitzoeken.   

Vanavond heb ik gegeten in het restaurant van het ziekenhuis, en direct aansluitend Aaltje bezocht.  Trees, haar buurvrouw, komt uit Hazerswoude-Rijndijk.  Ze is midden vijftig. Het klikt heel goed tussen die twee lotgenoten.  Trees krijgt zoveel bloemen dat er voor het bosje rozen van Annemieke bijna geen plaats meer is.   Een goed alternatief is een kaart met bloemen erop. De voordelen daarvan zijn evident: die bloemen nemen minder plaats in, hoeven geen water te hebben en gaan  véél langer mee.  Alle tot nu toe ontvangen post  en tekeningen/schilderijen van kleinkinderen prijken aan de muur.

Drie kinderen zijn nu in het buitenland. Liesbeth is een paar dagen op een internationaal congres in Wenen, Mark en Marijke zijn nu in de Ardennen om daar met hun respectieve partners  Karin en Raymond een lange voettocht te maken.  Fijn dat ze goed weer hebben.