Net de bijdragen van Herman gelezen en daar zeer tevreden over. Ik ga de blog toch maar weer overnemen, veel te leuk om te doen. Als ik in het ziekenhuis internetverbinding had gehad, was ik al snel weer begonnen. Internet is er alleen in de kraamsuites en om daar nou te gaan buurten ging me te ver.

Ooit zag ik een musical op tv naar het verhaal van de wolf en de zeven geitjes. Iets daaruit  is me bijgebleven, het lied van moeder geit als ze weer thuis komt: “Mamy is home now, don’t be afraid anymore”. Het speelt me nu steeds door het hoofd. Wie het kent of ergens op heeft vastgelegd, laat het weten. Ik zou het heel graag nog eens horen.

Weer thuis dus. Beetje hypergevoel. Het was een heel drukke dag: afscheid van mijn buurvrouw Trees, laatste verzorging, wachten op overdrachtspapieren voor de thuisverzorging, een nieuwe buurman waar ik erg gezellig mee aan de praat raakte, bezoek van Vic en Marijke met de kinderen, Herman die me op kwam halen, alles inpakken en op de terugweg naar de apotheek om alle verbandmiddelen op te halen. Nu net de eerste maaltijd thuis achter de rug.

De operatie en de gevolgen daarvan zijn me meegevallen. Er zaten natuurlijk een aantal heel nare uurtjes tussen maar al met al ging het erg goed. Het pijnlijkst was het weer op gang komen van de darmen. Niemand had verteld dat je na de opratie nog lang blijft vloeien. Het kan nog weken duren en dat valt tegen. De pleisterplekken vallen natuurlijk ook tegen,  maar echt pijn doet het niet. Het zijn eigenlijk een soort eerste- en tweedegraads verbrandingen die overal waar pleisters hebben gezeten zijn ontstaan. Ik geloof niet dat het ergens ontstoken is. Des te belangrijker dat het goed verzorgd wordt.

Het beste is als de hechtingen er de tiende dag uit gaan, zaterdag of zondag dus. Desgevraagd kan een verpleegkundige dat ook. Als er nu toch dagelijks verpleging is, kan dat mooi gewoon thuis. Ik heb een speciale tang meegekregen waar de nietjes mee los gemaakt moeten worden, eitje dus.

Er zullen de komende dagen nog wel verhalen opduiken over het verblijf in het ziekenhuis. Nu ga ik  ga ik mijn tas uitpakken en dan doe ik niks meer.