Zoals te verwachten na zo’n overvolle dag heb ik slecht geslapen. Maar wel lekker in mijn eigen bed in mijn eigen rustige omgeving. Ook wat meer pijn. Ik ben terug gegaan op alleen paracetamol, in het ziekenhuis had ik er nog diclofenac bij. Trouwens wel de maximale hoeveelheid paracetamol.

Ik lag in het ziekenhuis op de afdeling gynaecologie. Vijf kamers met vrouwen zoals ik en mannen van urologie. De rest van de afdeling was verloskunde. Kennelijk waren de verloskamers goed geïsoleerd want daar hoorden we niks van, wel van het bezoek dat dag en nacht langs kwam. Als oma was ik ook heel blij dat we meteen mochten komen kijken in het ziekenhuis,  maar nu vond ik de langslopende opa’s en oma’s toch wat minder. Een nacht met drie bevallingen kan zomaar 12 langslopende gelukkigen opleveren. Om nog maar te zwijgen van de vader die kennelijk niet wilde bellen in de kraamgang en dat dus maar in onze gang deed om half een ’s nachts.

Voor mij een nieuw fenomeen: de kraamsuite! Een kamer waar de vader kan blijven slapen. Kamer met tv, koelkast en internet. Nu hoop ik wel dat daar goed voor betaald moet worden om de bezuinigen elders wat te verlichten. En natuurlijk is dat oneerlijk voor de jonge ouders die het niet kunnen betalen maar vermoedelijk zijn ze normaal gesproken ook al anders gehuisvest.

Ik heb nog veel meer te vertellen over mijn verblijf in het ziekenhuis. Komt nog.