Het gaat even wat minder. Ik hoef niet op de klok te kijken of ik de volgende paracetamol weer mag. Ik voel het eind van de pillen aan komen. Vanmorgen verkondigde ik nog dat ik geen buikpijn had, dat heb ik nu wel. De hechtingen beginnen ook wat te trekken. De huisarts komt die er maandag uit halen. De wijkverpleging van vanmorgen vond twee keer per dag  wondverzorging niet meer nodig. Ik ben het daar wel mee eens maar tegelijk ook een beetje bibberig omdat er niet meer naar gekeken wordt voor de nacht. Een dag of tien zorg roept al een soort afhankelijkheid op. Als de wonden dicht zijn, moet ik so wie so weer voor het eigen lijf gaan zorgen.