Tweederde van de behandeling is achter de rug. Drie keer chemo en de operatie. De komende twee maanden volgt het laatste deel, nog drie keer chemo. Het lukt me meestal om zo min mogelijk vooruit te kijken, maar nu zie ik er tegenop. Andere keren voelde ik me wel goed voordat de chemo begon, nu niet. Ik hoop dat de wonden woensdag dicht zijn als de chemo weer begint. Lichtpunt is natuurlijk dat het allemaal doet wat het moet doen. Maar zo langzamerhand voel ik me ook afgebroken, net als de kankercellen. Het idee is dat de rest van het lijf zich wel herstelt en de kankercellen niet. Ik geloof het, maar het voelt nog niet zo.

Ik probeer te bedenken wat ik op zou schrijven als ik niet woensdag weer in de chemomolen moest. Waarschijnlijk zou ik dan optimistischer zijn. Pijn is wel onder controle en ik voel me ook niet  beroerd meer. Het is opknappen in de schaduw van de volgende klap. En het lukt me nu niet om dat van me af te zetten.