De methode die ik vanmorgen op mezelf toepaste, gebruikte ik ook regelmatig in mijn werk. Als je ergens als een berg tegenop ziet, helpt het om die berg in stukken te verdelen. Dan blijkt vaak dat het niet gaat om één berg, maar om een aantal delen waarvan er maar een paar echt vervelend zijn. Toen ik vanmorgen begon te schrijven was het echt nog één ellendige berg, En zonder dat ik het bewust als doel voor ogen had werkte het schrijven als voornoemd. Zelftherapie dus. Maar dat is dit hele blog voor mij.

Het viel dus weer mee. Er is een manier gevonden om de allergische reactie te voorkomen en die werkte. Er is vanmiddag ook even naar de pleisterplaatsen gekeken en waar nodig zijn de plakkertjes vernieuwd.

Er was nog iets dat hielp om me goed te voelen, maar dat vind ik eigenlijk een beetje dubieus. Er waren twee mensen die verschrikkelijk nerveus waren. Van een man kon ik het me wel voorstellen, het was voor hem allemaal nieuw en hij wist niet goed wat hem boven het hoofd hing. Het was duidelijk dat de informatie die hij kreeg ook niet doordrong. Er werd dan ook alleen informatie gegeven als zijn vrouw er bij was. Tegenover mij lag een vrouw van mijn leeftijd die al veel behandelingen achter de rug had,  maar duidelijk heel gespannen was. Veel zuchten en kreunen en boos omdat haar man een poosje weg moest. Ze vond het te lang duren en daar kon ze niet tegen. Haar man leek het gewend te zijn en bleef er nogal kalm onder. Op een gegeven moment zei ze letterlijk: “Ik reageer het wel op jou af”. Niet als grapje maar bozig. Ik had medelijden met allebei en deed af en toe pogingen haar af te laten reageren. Zo ging de verpleging er ook mee om, meeveren. “Ja, het duurt ook erg lang, dat is erg naar voor u. Maar nu kan het  niet anders”.

Ik ben een farizese als ik denk dat ik godzijdank anders reageer. Maar het helpt wel in de acceptatie van mijn eigen sores.