Slecht geslapen. Pijn in en op mijn buik. Ik voel me gebutst en beschadigd. Zelfs geen zin om psychisch en fysiek uit elkaar te halen, terwijl ik dat meestal wel leuk vind.

Bij de situatie van nu blijven, wat ik meestal probeer, is dus niet aantrekkelijk. Maar wat er moet gebeuren maakt me helemaal moedeloos.

Ontbijten in bed zal nog wel lukken. Mezelf wassen en aankleden ook nog wel. Dan moet ik de deur uit en náár de auto (het regent hard), vervolgens in de auto. Onderweg zijn is misschien nog wel leuk, zie ik weer eens wat van de buitenwereld. Bij het ziekenhuis moet ik weer uit de auto en helemaal naar de afdeling dagbehandeling. Maar een rolstoel nemen in de hal. Ha, en dan is er weer een bed en mensen die weten wat ze met me moeten. Ik neem de verbandspullen wel mee, als het rustig is kunnen ze daar wel even kijken of al mijn verbandjes nog goed zitten. Infuus aanbrengen is niet leuk maar ook niet heel erg. Al die zakken spul naar binnen laten lopen gaat vanzelf. Als het weer mis gaat weet ik dat het oplosbaar is. Ach en vanavond lig ik weer in mijn eigen bed.

Soms helpt het om dat waar je zo tegenop ziet even op te sommen, valt het meeste wel weer mee.