Opnieuw een zus die Herman terzijde staat bij het mantelzorgen. Vanmorgen hebben ze samen mijn bed verschoond. Herman vond het onzin dat zijn bed ook alweer verschoond moest worden,  maar dat is voor het oog. Ria is druk in de weer met recepten en maakt heerlijk eten klaar. Daar geniet vooral Herman van want bij mij smaakt alles een beetje naar oud ijzer. Het scheelt wel als het er mooi uit ziet en dat doet het zeker. Op het klokgebeier zijn ze samen naar de kerk vertrokken. Dat zal wel vaker gebeurd zijn, dat Ria haar broertje meenam naar de kerk.

Het eerste weekend na de chemo was telkens al het vervelendst en dat is nu niet anders. Wat goochelen met pillen en afwachten tot het voorbij is. Alles gaat altijd weer voorbij.

De wonden gaan ook voorbij. Gisteren constateerde de wijkzuster dat er nog maar één een beetje vochtig was. De rest was droog. Ze heeft ze onafgedekt gelaten en ik heb het idee dat het goed gegaan is. Straks bij het douchen weten we het zeker. De wijkverpleging zal dan wel stoppen. Dat kan ook best, die wonden waren het enige dat ik niet zelf kon.

Nu eerst maar weer een poosje liggen.