Wat zitten sommige dingen toch diep ingesleten. Nog elke morgen heb ik licht het gevoel dat ik me moet haasten. Dat we toch minstens voor half elf klaar moeten zijn. Klaar waarvoor? Nou voor als er aangebeld wordt bijvoorbeeld. Alsof we vertrouwd bezoek niet ongewassen zouden kunnen ontvangen. Alsof we tegen iedere andere aanbeller niet zouden kunnen zeggen dat het nu niet uitkomt. Of zelfs, maar dat kan eigenlijk ècht niet, gewoon laten bellen en niet reageren.  Dat ik de onzinnigheid ervan inzie en er dagelijks een klein innerlijk dialoogje aan wijd, is al heel wat. Het ook nog openlijk toegeven is helemaal een flinke stap in de richting van onthaasting.