Alles gaat voorbij, een van de dooddoeners die waar zijn en dus waarde hebben in donkere dagen. Afgelopen maandag had ik maar eens gebeld met de poli gynaecologie. Ik was nog steeds druk in de weer met maandverbandjes na de operatie en ik wilde weten of dat niet een keer op moest houden na vijf weken. Mijn arts was er niet maar de baliemedewerkster beloofde het te vragen en mij de volgende dag terug te bellen. Op dinsdag was ik toch in het ziekenhuis en ik zei dat ik wel even langs zou lopen. Dat deden we. Ik werd te woord gestaan door een alleraardigste medewerkster, die me prima uitleg gaf. Het vloeien kan zo lang duren omdat naast het bloed en wondvocht ook de resten van de inwendige hechtingen langs natuurlijke weg naar buiten komen. Ik had het ook al raar gevonden dat er af en toe stukjes bij zaten. Het moet natuurlijk wel een keer ophouden, maar een week of vijf, zes is wel normaal. Gerustgesteld dus. Prompt lijkt het nu vrijwel te stoppen.

Zoals eerdere keren ook, nog geen last van de gevolgen van de chemo. Inmiddels wijs geworden, wel alvast met zwaardere pijnstillers begonnen en met het laxeermiddel wat de gevolgen daarvan weer moet opheffen. Niet veel geslapen vannacht, dat was niet zo erg want ik lag gewoon wakker. Geen gepieker,  wel gezellig ronddwalende gedachten.