Het was af en toe wel zwaar in de afgelopen periode, maar het overheersende gevoel bleef dat het wel te doen was en vaak zelfs meeviel. Nu overheerst de zwaarte en de lange duur. Het komt, denk ik, vooral omdat ik niet meer voldoende herstel. Medisch gezien ben ik voldoende opgeknapt om de volgende klap op te vangen, maar het voelt niet zo. De pijn die ik heb is, zoals bij griep, óveral. Dat maakt dat ik zwaardere pijnstillers blijf slikken en dat maakt weer dat ik duf ben. Geen plezier in lezen, geen plezier in bedenken van dingen, zelfs niet kunnen mediteren. Mentaal en psychisch blijf ik hangen in de zwaarte.

Dat is voor nu. Ik houd me er maar aan vast dat de eerste week na de chemo so wie so zwaarder is dan de rest. Ik klaar vast wel weer op.