Er was gisteren een ware omslag. Ik ben úren op geweest en bleef me goed voelen. Samen het eten klaar gemaakt, voordat Herman naar de verjaardag van Gosse ging. Terwijl Herman weg was heb ik een poos op bed gelegen. Ik was alweer op toen hij thuis kwam en ben ook na het eten nog een tijd opgebleven. Ik was helemaal verbaasd over de verandering.

Het geeft ook ruimte om me te realiseren dat het allemaal voorbij gaat. Als het bij de laatste chemokuur ongeveer zo gaat als nu, is het ergste over drie weken achter de rug. Echt achter de rug. Dan kan ik gaan opkrabbelen en mijn conditie op gaan bouwen

Toch maar niet teveel vooruit denken, genieten van wat nu goed gaat. De achttiende is de laatste kuur.