Echt ziek zijn heeft ook iets heel eenvoudigs, ik kan niks en hoef niks. Het eigen lijf verzorgen geeft al voldoening. Weten wat ik wil eten en drinken zijn belangrijke vragen en àls het gekozene binnen blijft, stemt dat tot tevredenheid. De stofwisseling krijgt so wie so veel aandacht.

Dat wordt gelijk anders als ik weer rondloop. Ik kom van alles tegen waar ik nog iets mee moet doen. Pak een stapeltje op, kijk het door en leg het weer terug omdat het me teveel is. Ik zoek naar dingen waarvan ik dacht te weten waar ze lagen. Ik zit veel te lang achter de computer omdat ik op zoek ben naar de allerleukste muts en sjaal voor als ik straks naar buiten ga. Ik bestel wat en twijfel daar dan weer over. Ik zit heerlijk in de zon en wil dat vastgelegd hebben in plaats van alleen maar te genieten. Ik dub zelfs gelijk weer over wat ik aan zal trekken en welke muts daarbij moet.

Kortom: GEDOE!