De somberte heeft toegeslagen en het lukt me niet om eruit te komen. Dit is natuurlijk ook de vervelendste week, de week na de chemo, maar nu is er meer. Pas over 15 dagen weten we hoe het verder gaat of er nog een chemokuur achteraan moet. De verpleegkundige had het zelfs over een of twee. Al of niet extra chemo betekent ook, al of niet erbij zijn met kerstmis. Het is niet zomaar een maand extra narigheid.

Ik realiseer me nu ook dat dit mijn leven wordt; van controle naar controle, van uitslag naar uitslag. En afhankelijk van die uitslag eventueel een nieuwe behandeling. Inmiddels veel mensen tegengekomen die de zoveelste serie chemo’s krijgen. Woensdag lag ik tegenover een vrouw die al zestien jaar regelmatig chemokuren onderging. Als ik zag hoe beroerd ze eraan toe was, dacht ik: “Waarom ga je nog door?” 

De mogelijkheid van een aantal goede jaren is aantrekkelijk en geeft me moed om dit alles te ondergaan. Maar het dringt pas nu echt tot me door dat ook de goede jaren, jaren met spanning zullen zijn. Voorlopig iedere drie maanden opnieuw en dat stemt somber.