Mijn geheugen is niet best. Geen reden tot zorg, het is al zo lang ik me weinig kan herinneren. Nu maak ik er maar gewoon gebruik van. Zo gauw ik me weer wat beter voel, vergeet ik hoe vervelend het was.  

Ik maak me ook minder zorgen over een eventuele extra chemokuur. Ik hoop het niet natuurlijk, maar het zit niet meer voortdurend in mijn hoofd. Het is geen zware wolk meer. Het gewone: “We zien wel”, is weer terug.

Nog iets over mijn geheugen: ik heb mijn boekje over de dansende grootmoeders aan iemand uitgeleend. Vergeten aan wie. Als de leenster dit leest, dan graag het boekje terug. Want……met een geheugen als het mijne weet ik nog wel dat ik het prachtig vond, maar wát precies zo prachtig was, wil ik nog eens overlezen.

Koen is jarig, hieperdepiep! Of ik dat ook geweten had zonder kalender en Herman en Hyves? Ja toch zeker.