Niet kunnen slapen is in mijn geval niet zo erg, ik hoef toch niks de volgende dag. En dan is niet kunnen slapen een goede gelegenheid om na te denken. Ik dacht vannacht na over de huidige situatie. Ik onderga deze behandeling met een bepaald doel. De bedoeling is dat het hierna een hele tijd, liefst zo lang mogelijk, beter gaat. Alles staat dus in dàt teken, alsof ik een soort offer breng om een hoger doel te bereiken.

Maar als ik er zo over denk dan lijkt het wel of deze hele periode alleen maar een tussenstuk is van ziek naar beter. Alsof het maar zo gauw mogelijk achter de rug moet zijn, zodat ik weer verder kan met mijn leven. Dan is het ook vreselijk als deze periode nóg langer duurt, want dan schort mijn leven gewone leven nog verder op.

Toen kwam ik op de belangrijke vraag wat de waarde is van dit leven nu. Stel ik weet helemaal niet hoe lang dit nog duurt. Ik weet helemaal niet of het allemaal wel helpt en of het niet allemaal nog een keer moet. Zo irreëel is die gedachte niet. Is dit leven dan de moeite waard? Is dìt een zinvol leven? Als het al niet zo stil was, was ik er even stil van geweest. Het is nogal een vraag om jezelf te stellen. Het antwoord is een volmondig:  JA.

Het ontroerde me. Ik besefte dat dat de enige vraag is die ik me af en toe moet stellen. Hoe het ook verder gaat, de enige vraag die er toe doet is of het leven nú zinvol is. En ik moet zelf het antwoord geven.

Trouwens nog heel lekker geslapen.