Gisterenochtend kwam Liesbeth langs en gisterenmiddag waren Marijke en Eppe er. Tussendoor heb ik even geslapen. Ook nog in bed gebleven tijdens de bezoekjes, dat is nog wel erg rustig en veilig. Genoten van het geklets van Eppe. Drie is wat dat betreft toch een prachtige leeftijd, genoeg woorden ter beschikking om ons deelgenoot te maken van haar kijk op de dingen.

In de namiddag een poosje opgestaan en gekookt. Het vlees was al klaar, dus alleen aardappelen en groenten. Ook nog beneden gegeten. Om zeven uur was het wel klaar en ben ik weer naar bed gegaan. Nog wel tot tien uur televisie gekeken. Kortom, het gaat goed.

Ik ben er vrij aardig doorheen gekomen deze keer, lichamelijk dan. Wat ik in de blog somber noemde, was een regelrechte depressie. Het was voor het eerst dat ik dat zo erg had sinds ik behandeld word. Het ergste vond ik dat ik heel verwijtend was tegen Herman en dat ik het ook niet anders kón zien op dat moment. Het heeft gelukkig niet zo lang geduurd. Het wordt ook wel genoemd als mogelijk gevolg van de chemo. Het deed me denken aan de vrouw een tijd terug in de chemokamer, die zo naar deed tegen haar man. Ik weet nu hoe dat voelt. Het scheelt misschien als Herman weet dat het een gevolg is van de chemo, maar het blijft naar.