Gisteren kregen we een email over de situatie van Elly. Het komt erop neer dat er geen behandeling mogelijk is. Ze zijn ook gestopt met het bestralen van de uitzaaiïngen in haar hoofd. Het was te belastend en leverde ook niet de gehoopte verlichting op. Ik heb begrepen dat ze het meeste last van de tumoren in haar hoofd heeft, ze is duizelig. Zelf heeft ze gekozen om naar een Hospice te gaan om daar te sterven. Herman gaat er vanavond met Marijke naar toe, dat was al eerder afgesproken. Marijke logeerde vroeger veel bij Elly en heeft daardoor een bijzondere band. Alles staat in het teken van afscheid nemen.

Het houdt me natuurlijk bezig. Toen ik bij haar was herkende ik de rust waarmee ze over de dood sprak. De tevredenheid over het resultaat van haar opvoeding. De verwachting dat het leven op een bepaalde manier door gaat. Het deed me goed dat er de openheid was die ik zelf ook zo nodig heb.

Zo’n situatie in de directe omgeving maakt ook dat ik ga vergelijken, ga kijken wat er bij mij anders is. Voorop staat dat er bij mij nog volop behandeld wordt, ik heb dus nog tijd van leven. Dat maakt denken over doodgaan vrijblijvender, ik sta er niet direct voor. Het tweede grote verschil is dat ik een partner heb met wie ik al zo heel lang samen ben. Dat maakt een groot verschil , er is iemand die voor me zorgt. Dat grote voordeel maakt afscheid nemen juist weer veel zwaarder. Voor mij ligt de zwaarte van sterven in achter laten, niet in dood gaan zelf.

Erg leuk stuk dat Herman gisteren toegevoegd heeft. Hij wist toen nog niet hoe veel ernstiger de situatie van Elly inmiddels was.