Al zolang ik in het gezin Van Bemmel kom, inmiddels zo’n kleine vijftig jaar, wordt er veel gezongen. Moe zong veel en van alles door elkaar en als er broers en zussen thuis waren werd er ook vaak gezongen. Ik viel letterlijk uit de toon, ik zing er meestal net naast.

Nu er niet veel meer te zeggen valt omdat een van hen gauw dood gaat, vallen ze terug op zingen. Alles is al wel gezegd en je kunt ook niet met zijn negenen gaan zitten praten bij wijze van afscheid. Gisteren oefenden Ria en Herman een lied hier thuis. Elly zong altijd de eerste en Herman de tweede stem bij dat lied. Nu zong Ria de eerste stem. Af en toe brak een stem. Emotioneel en dat zal het vanmiddag zeker ook zijn.

Will komt straks hier en blijft bij ons slapen. Herman en zij gaan vanmiddag samen naar Elly. Ik kan niet zingen en in emoties ben ik ook al niet zo goed. Maar als er veel voorbij spoelt, doe ik vanzelf een beetje mee. En met Will in huis spoelt er vast veel emotie, dat is wel goed voor mij.

Zometeen eerst naar het ziekenhuis om bloed te prikken, dinsdag word  ik gebeld over de uitslag. Dan hoor ik of ik nog meer chemo’s moet. Ik ben er toch behoorlijk gespannen over.