Bij het laatste bezoek aan de oncoloog had ik, zoals gebruikelijk, de papieren al meegekregen voor het laboratorium waar ik bloed moet laten prikken. Het ging erom dat de tumormarker CA125 nagekeken moest worden. Toen ik een paar weken geleden de papieren nakeek zag ik dat een andere marker was aangestreept. Na een telefoontje met de afdeling kon ik zelf de goede marker aankruisen. Blij dat ik maar weer eens de alerte patiënt heb uitgehangen. De door de arts aangekruiste marker gaat over darmkanker.

Nu ik toch bezig was heb ik ook maar eens uitgezocht hoe dat precies zit met die CA125. Die waarde wordt vastgesteld nádat de diagnose eierstokkanker is gesteld. Er kunnen meer oorzaken zijn voor een verhoogde waarde van die CA125, voor de diagnose zegt het dus weinig. Aan het dalen van de waarde kunnen ze zien of de behandeling effect heeft. Lang leve internet.

Voordat ik bloed liet prikken ben ik ook nog maar even naar de afdeling gegaan om te vragen of niet gelijk de andere bloedwaarden aangekruist konden worden. Als ik dinsdag te horen krijg dat er nóg een chemokuur moet, zou alsnog mijn bloed weer onderzocht moeten worden. Er zijn twee risico’s aan mijn actie:  óf het onderzoek was overbodig omdat er geen kuur meer hoeft,  óf de bloedwaarden zijn nog niet goed doordat het te kort na de vorige kuur was. In het eerste geval: Joepie! In het tweede geval moet het nog een keer over. Er is in ieder geval op mijn verzoek ingegaan.

Ik moet vaak denken aan al die patiënten die niet alert kunnen of durven zijn. Die hebben waarschijnlijk ook niet veel aan Herman z’n te schrijven handboek.