Nog voordat ik kon bellen, belde de oncoloog. Hij excuseerde zich. Hij had gisteren pas na half negen kunnen bellen en vond dat te laat. “Had het maar gedaan”, zei ik natuurlijk.

De uitslag is niet zo goed. In september, dus vóór de operatie, was de CA125 gedaald naar 47. Nu, na opnieuw drie chemokuren, is die waarde 49. Dat wil zeggen dat die laatste drie kuren niets hebben opgeleverd. Er is nu besloten om even pas op de plaats te maken en af te wachten.

Ik ga in januari naar de gynaecoloog en laat dan tevoren opnieuw bloed prikken. Als de CA125 weer gaat stijgen, zijn er nog andere soorten chemo’s. In dat voorland heb ik al een blik mogen werpen de afgelopen tijd. Het maakt niet vrolijk.