Acceptatie gaat met golven. Ik denk dat ik de situatie geaccepteerd heb, zelfs de eventuele tegenslagen alvast. Maar dat blijkt dan toch tegen te vallen. Zo werkt het dus niet. Accepteren blijft hard werken op het moment dat zich weer iets voordoet. Erover schrijven, mailen, praten door de telefoon, praten hier thuis. Allemaal dingen die maken dat het weer rustig wordt in mijn hoofd. Mensen zeggen dingen, ik hoor mezelf dingen zeggen en dat is de manier waarop acceptatie wèl werkt. Bij mij tenminste.

Er werd ooit in een training een zinnetje gebruikt dat me is bijgebleven: Dit is mijn bestaan. Ik vond dat mooi, ik kan wel verlangen dat het anders is, maar dat is het niet. Ik zal het hiermee moeten doen. Binnen de omstandigheden blijft er nog genoeg vrijheid over.

En vrijheid is weer lastig (altijd wat te zeuren) want nu ik weer een beetje opknap moet ik ook weer eens wat gaan doen. Ik ben nog gauw moe dus ik kies voor kleine werkjes, waar ik meteen weer mee op kan houden. Koken heb ik weer overgenomen, veel te leuk om over te laten. Verder heb ik gisterenmiddag besteed aan videomonteren, filmpjes uit 2005 van Lode achter elkaar gezet. Opnieuw uit zitten zoeken hoe dat moet met hoofdstukken maken. Boek erbij en net zo lang blijven proberen tot het lukt. Opruimen is me gauw teveel, ik verplaats af en toe iets of werk het achter een deur. Komt wel weer goed, ooit.

Vanmiddag wordt Liesbeth aan haar voet geopereerd. Ze komt hier nog even langs voordat ze naar de kliniek gaat. Daarna is ze voorlopig immobiel. Over veertien dagen vieren we toch met z’n allen kerst bij haar thuis in Benningbroek. Dat loopt wel, genoeg handige mensen om het gezellig te maken en twee patiënten te compenseren. Ik twijfel of ik wel wil blijven slapen, maar die beslissing kan ik tot het laatst uitstellen.

Mijn leven herneemt zich en bestaat al niet meer alleen uit kanker.  Zo ziet acceptatie, mijn acceptatie eruit.