Ik discrimineer. Iedere spin die ik tegen kom moet eruit, hij hoeft niet dood maar wel het huis uit. Als er toevallig gestofzuigd wordt heeft hij (of zij) pech, dan gaat opzuigen vlugger dan in een potje naar buiten werken. Maar nu zit er al een hele poos een lieveheersbeestje op de richel naast de trap. Hij (of zij natuurlijk weer, maar dat blijf ik niet vermelden) wandelt langs dat richeltje heen en weer. Ik dacht aardig te zijn door hem op de oude clivia op de overloop te zetten, maar dat beviel kennelijk niet. Hij heeft zijn vleugeltjes gebruikt en loopt weer op het richeltje. Misschien eet hij wel huismijt in de winter. Dat richeltje ontsnapt kennelijk aan de schoonmaakwoede van Herman. Zolang het beestje niet zo dom is om midden op de trap te gaan lopen, redt hij het wel. Pure discriminatie dus, het ene insect mag hier overwinteren en het andere wordt de vrieskou ingegooid. Ik wil trouwens niet weten hoeveel insecten er in een oud huis als dit nog meer overwinteren. Hoeveel er permanent wonen al helemáál niet!

Het lieveheersbeestje biedt mij in ieder geval de mogelijkheid om mijn aandacht op hem te richten. Ik kan gelukkig nog steeds de keus maken of  ik mij bezig houd met ziek-zijn of met de talloze andere dingen die zich voordoen. Mijn ziekte is natuurlijk wel een basisgegeven dat nooit echt weg is, maar ik kan kiezen of ik het groot of klein maak. Meestal tenminste, soms overheerst ziek-zijn gewoon.