Terugrijdend naar huis realiseerde ik mij dat het grootste feest is dat we compleet waren. Zo’n zevenenveertig jaar geleden met z’n tweeën begonnen en nu een huis vol nazaten. Zo gewoon en ook zo bijzonder. Vormen voor het feest gevonden waarin iedereen zich vinden kan of schikt. Allemaal eten, allemaal slapen het loopt zonder problemen. Van de laatste sneeuw hadden ze gisteren nog een leger sneeuwpoppen in de tuin gezet. Ik ben blij dat we zijn blijven slapen want de ochtend, waarin wie wakker is aanschuift in de keuken, hoort er toch wel erg bij.

Op de terugweg zijn Herman en ik nog even bij Elly langs gegaan. Ze was helder en we konden even praten samen. Ze wil wel erg graag dat het nu maar een keer afgelopen is. Juist dat wat je het moeilijkst vindt blijft op het laatst over, voor Elly is het geduld. Juist dàt is wat het leven nu nog van haar vraagt, zelfs eist. Het stemt tot nadenken over mijzelf in die situatie. Een nadenken dat overigens niet zomaar tot antwoorden leidt. Hoeft gelukkig ook nog niet.