Gisteren is Elly in slaap gebracht en ze zal in slaap worden gehouden tot ze overlijdt. Ik ben daar verdrietig van. Gisteren was het zo’n idioot contrast, al dat geknal en weten dat zij daar stil ligt dood te gaan. Dat vacuüm maakt me ook verdrietig. Ze is er niet meer maar ze leeft nog. Troost is dat dit haar eigen wens was en dat ze nu hopelijk niet hoeft te lijden.  Het roept ook  vragen op: -waar is ze in dat niemandsland? – droomt ze ook in die slaap?

In gedachten ben ik veel bij haar kinderen. Wat de periode na een overlijden kenmerkt is het regelen van vanalles. Dat helpt ook door de eerste periode heen. Nu kunnen ze wel vast dingen regelen maar toch met een slag om de arm, zonder datum. Een groot deel is wachten en wat doet dat met je emoties? Ze hebben gelukkig steun aan elkaar, dat is goed om te weten.

Zonnige ochtend, 2010. Kort na twaalf uur naar bed gegaan en temidden van het geknal in slaap gevallen. Toen de buren nieuwjaar kwamen wensen was ik al naar bed en Herman ook bijna.

Ik vind 2010 een mooier getal dan 2009.