Wat goed dat ik er gisteren bij kon zijn. Zo’n afscheid in de familie is belangrijk om samen te beleven. Over wat je samen beleefd hebt, kun je samen napraten.

De herinnering wordt kompleet door ieders toevoegingen. Zo kort er na zijn er een paar beelden die ik niet meer vergeten zal. Tien kleinkinderen van onder de tien jaar op de eerste banken in de kerk bij hun ouders. De dingen die Elly’s kinderen zeiden en deden. Het indringendste beeld is dat van het op de schouders nemen van de kist. Van de kerk naar het graf werd de kist op de schouders gedragen door haar vier kinderen, haar jongste broer Jos en onze Marijke.  Letterlijk naar haar laatste rustplaats gedragen over een besneeuwd kerkhofje. Mooi was ook dat de jongens de kist met touwen lieten zakken. Juist het feit dat die dingen zwaar zijn en een risico vormen, maken ze  indrukwekkend en ontroerend tegelijk.

Ik zal niet de enige geweest zijn die zich afvroeg: wie is de volgende?

En daarna werd het gezellig bij de koffie en dat maakt ook deel uit van het ritueel. Bij het vertrek stond er een enorme hoeveelheid potjes jam klaar om mee te nemen. Het werk van Elly’s handen, geoogst uit haar tuin. De laatste oogst pompoenen konden ook worden meegenomen en het recept van Elly’s kruidkoek. Elly was niet zo van de emotie, wel van de praktische daden.

Nu heeft Herman Ria naar de trein gebracht. Als het goed gaat is ze over drie uur thuis. Gezien de weerberichten is dat nog de vraag. Hier is het alleen koud, maar nog wel droog. In de namiddag vertrekt vriendin Margo uit Groningen om hier te logeren. Of dat gaat lukken……..? We wachten af.