De afgelopen week kon ik gelukkig overal bij zijn en heb ik alles gedaan wat ik wilde doen, maar nu ben ik moe. Bovendien heb ik zo’n irritant kriebelhoestje. Ik moet gewoon niet zoveel praten, maar met een dierbare vriendin in huis valt dat niet mee.

Witte, koude wereld buiten. De treinen reden gisteren normaal genoeg om de ene logé thuis en de ander hier te brengen, náár Hengelo en ùit Groningen. Mijn vertrouwen in de spoorwegen herstelt zich weer een beetje.

Ik wil toch wel even naar buiten straks. Dikke kleren aan, das om en een muts op mijn muts.