In het gesprek met de psychologe lukte het goed om duidelijk te maken waar we last van hebben. Het gaat dan vooral om het omgaan met een aantal verschillende specialisten van wie we niet altijd overtuigd zijn dat ze goed samenwerken.  Het gevoel dat we op onze hoede moeten zijn is vervelend. Ze begreep onmiddellijk waar we het over hadden en het was niet voor het eerst dat het probleem bij haar op tafel kwam. Hoewel de structuur van een algemeen ziekenhuis met zelfstandige maatschappen een rol kan spelen bij dergelijke problemen, dacht zij dat soortgelijke problemen ook in andere structuren voor konden komen. Haar indruk was dat wij er heel goed mee omgingen en dat vinden we zelf  ook.

Toen ze vroeg waar ik in dit verband het meeste last van had, kwam ter sprake dat ik een deskundig iemand zou willen hebben die mij kan begeleiden bij het nemen van beslissingen. Bijvoorbeeld: bij het hervatten van de controle op de borstkanker zal vrijwel zeker het advies komen om het slikken van preventieve medicijnen te hervatten. Ik twijfel sterk of ik dat wel wil. Het zou fijn zijn om daar wat uitgebreider over te kunnen praten met iemand die deskundig is op dat terrein en die tijd neemt voor mijn twijfel.

Het advies van de psychologe was om contact op te nemen met de oncologisch verpleegkundige en om aan haar te vragen die rol op zich te nemen. Gelijk maar even doorgelopen naar die afdeling. We hadden al eerder contact met haar gehad bij het begin van de chemokuren. Ze was vrij op dat moment en we konden gelijk onze vraag aan haar voorleggen.

Het gesprek voldeed niet helemaal aan mijn verwachtingen,  maar wat wel gebeurde is wellicht ook wel goed. Ze vertelde dat ze donderdag aanwezig is bij het oncologisch overleg en dat ze daar mijn twijfel over het opnieuw nemen van een preventief medicijn in zal brengen. Wat helpend was voor mij is dat ze schetste dat er in dat overleg ook vaak twijfel is over welk advies er aan een patiënt zal worden gegeven. Wat nu gaat gebeuren is dat mijn weerstand tegen het preventieve medicijn alvast wordt meegenomen in dat overleg. Ze belt me na het overleg op.

Mijn weerstand zit in het preventief  slikken van een medicijn dat bijwerkingen heeft. Dat medicijn voorkomt eventueel dat ik opnieuw borstkanker krijg, terwijl de kans op het terugkomen van de eierstokkanker groter is.  Tegen het terugkomen van eierstokkanker bestaat geen preventief medicijn, daar zijn alleen nieuwe chemokuren in de aanbieding. In die visie werd ik jammer genoeg niet tegengesproken.

Herman en ik  hebben er samen ook nog een tijdje over zitten praten. Ik wil graag hulp bij iets waar geen hulp voor is. Informatie verzamelen kan ik best zelf en het besluit moet ik zelf, moeten we samen, nemen. Misschien maakt het helemaal niet zoveel uit wat we beslissen, maar dat weten we pas achteraf.

De psychologe heeft gelijk, binnen de marges doen we het hartstikke goed. Er is niemand die het beter weet. We kunnen alleen gegevens verzamelen en zelf de verantwoordelijkheid nemen. Mensenwerk in optima forma.