In 2006 had ik met alle broers en zussen van Herman, en met Herman zelf, interviews. Ik maakte van die negen verhalen een film: Portret van een gezin. Uiteraard heb ik al die verschillende interviews nog op de moederbandjes. Toen al dacht ik: Dat krijgt een grotere waarde als iemand er niet meer is.

In de film zijn natuurlijk maar stukjes gebruikt uit de oorspronkelijke interviews. Gisteren ben ik begonnen met het bandje van Elly te bekijken, een gesprek van zo’n 40 minuten. Het is duidelijk dat mijn doel van toen niet was een mooi portret te maken van Elly. Ik had een bepaalde lijn in mijn hoofd voor de film en wilde vooral uitspraken van iedereen over die onderwerpen. Elly vertelt dus vooral over vroeger en over haar relatie tot het gezin waar ze uit komt.

Op plekken waar we het over foto’s hebben  probeer ik die foto’s in te monteren. Gisterenavond was ik er te lang mee bezig geweest, ik ging beroerd naar bed. Het voelt ook als een grote verantwoordelijkheid, ik bepaal of deze herinnering wordt toegevoegd of niet. Die verantwoordelijkheid voelde ik ook al toen ik de film maakte.

In ieder geval maak ik het eerst voor haar kinderen.