Mijn buurvrouw komt af en toe even horen hoe het met me gaat. Ze heeft zelf al jaren een vorm van kanker en heeft een verpleegkundige opleiding. Ze stelt de juiste vragen en geeft soms advies. We hadden het gisteren over mijn twijfel over het slikken van preventieve medicijnen. Zij raadde aan om advies te vragen bij een patiëntenvereniging. Bijvoorbeeld bij de Stichting Olijf kun je telefonisch kontakt krijgen met iemand in een vergelijkbare situatie.

Ik heb net even gekeken op de website. Ik geloof dat ik geen lotgenotenmens ben. Als het om bekenden gaat is het heel wat anders. Er is dan al een band en ervaring uitwisselen over kanker voegt daar iets aan toe. Het was fijn om in Bennebroek even te praten met nicht Joke, die na chemokuren weer een hoofd met haar heeft. Veel minder mooi dan het was maar toch, haar. Meeleven als een vriendin met uitzaaiïngen weer een uitslag krijgt, dat is goed en wederzijds.  Daar wordt een mens beter van.

Voor advies wend ik mij liever tot artsen die in mijn dossier kunnen kijken. Het advies gaat dan specifiek over mijn situatie. Beslissen is dan al moeilijk genoeg. Voor mij wordt het alleen maar ingewikkelder als ik nog meer meningen hoor of lees.