De zee is veel water, een oerwoud is veel bomen. De zee en het oerwoud zijn indrukwekkender dan een vijvertje en een paar bomen. Veel maakt indruk, wekt ontzag. Twee agenten of de ME, dat verschil bedoel ik.

Al een paar dagen worden we geconfronteerd met veel ellende. De gevolgen van de aardbeving op Haïti trekken bij elke nieuwsuitzending over het beeld en de krant staat er vol mee. Beeld is indringender dan gesproken woord en toch vraag ik me af of er zoveel journalisten en cameramensen naartoe moeten. Die moeten ook weer eten en drinken en lopen maar in de weg. Maar beeld levert geld op, ook geld voor hulp.

Wat verbijsterend is dat het zo veel is. Veel doden, veel gewonden, veel mensen onder het puin, veel criminelen die misbruik maken van de situatie en veel hulp dat het doel niet bereikt. Zelfs de tekorten zijn veel: water, voedsel, medicijnen, verbandmiddelen, artsen en bedden. Een zee van ellende, een oerwoud aan problemen, stuur maar een internationale ME mee met alle hulpverleners.

Toen Gosse klein was had hij de oplossing al. Samen mijn zijn broer Thijs en een paar vriendjes vormden zij ‘International Resque’. Ze speelden een organisatie die overal ter wereld met geavanceerde middelen te hulp schoot. Vanaf een eiland hadden ze contact met de hele wereld en in korte tijd konden ze overal zijn. Ik geloof niet dat ze dit soort rampen voor ogen hadden maar het idee is goed. Het moet toch mondiaal te coördineren zijn, de hulp bij rampen.

Zo’n oplossing stuit natuurlijk ook weer op veel. Veel gedoe over wie het dan voor het zeggen heeft en wie het meest betaalt. Als het Nederlandse reddingsteam al een dag vertraging heeft door een ontbrekende vergunning, kun je wel bedenken hoe wereldwijd de hobbels eruit zullen zien.

Een heel vertoog over veel. Misschien wel alleen om de beelden van individuele diepe ellende een beetje bij elkaar te vegen. Veel is indrukwekkend maar als je je probeert te verplaatsen in het leed van één temidden van dat vele, raakt het dieper, dringt de uitzichtloosheid tot je door.

Het confronteert me er weer mee dat het lijden en de dood bij het leven horen. We zullen dat niet oplossen, nooit. We kunnen hooguit proberen mensen die het treft sneller en effectiever bij te staan.