In de informatie bij de chemokuur stond als bijwerking vermoeidheid. Ik schreef er al eerder over. De vermoeidheid kan wel een jaar aanhouden. Langer kan ook, las ik ergens anders. Het is zo lastig om er steeds mee geconfronteerd te worden terwijl ik me redelijk goed voel.

Ik kan die informatie op twee manieren lezen.  Als een dreiging: Denk erom dit gaat nog heel lang zo duren! Of  als een geruststelling: Maak je niet ongerust over vermoeidheid, dat hoort erbij. Ik neem maar aan dat het laatste bedoeld wordt.

Gisteren waren Annemieke en Peter er met de jongetjes. Terwijl zij weggingen kwam ons buurmeisje met haar vriend een cadeautje brengen. Ik heb even met ze gepraat in de gang, het was teveel op dat moment en ik kon ook niet verzinnen om later wat af te spreken. ’s Middags gingen Herman en ik een eindje wandelen. We liepen naar de brievenbus in het dorp, totaal misschien een half uurtje. Ik was blij dat ik weer thuis was.

Zolang ik maar wat aantut in huis en alles in mijn eigen tempo kan doen (of laten) gaat  het wel goed.