Inmiddels heb ik twee afspraken gemaakt voor een midweek. Een in de eerste week van februari in Mill en een eind maart in Garderen. De eerste samen met Herman en de tweede met mijn handwerkvriendinnen met wie we al eerder in hetzelfde huis zaten.

Ik ben er een beetje nerveus van. Vooral van de tweede afspraak die nog ver weg is en waar anderen bij betrokken zijn. Van huisuit toch een soort bijgelovigheid meegekregen. Als je ervan uit gaat dat het goed zal gaan en daar afspraken op baseert, is dat: “De goden verzoeken”.

Mijn ouders zeiden er altijd bij dat het onzin was. Ik wéét dat het onzin is en toch speelt het door mijn hoofd. Dingen kunnen trouwens ook mis gaan zonder dat de goden zich ermee bemoeien. Een annuleringsverzekering en tien slagen om de arm stellen wel gerust. Ik ben trouwens de enige niet in het groepje vrouwen waar onverhoopte belemmeringen op kunnen treden. Toch maar gewoon weer leuke dingen af spreken.

Ik heb er trouwens allebei heel erg zin in.