“Hoe gaat het””?, vroeg mijn huisarts gisteren. “Ik ben komen lopen”, zei ik,  “zo gaat het”.

Doorgepraat wat we met de oncoloog besproken hebben. Aan het eind van het verhaal vertelde ik dat die gezegd had dat het meestal terugkomt op de plekken waar het al eerder was en dat ik dat zelf in de gaten moest houden. “Als ik me ongerust maak, maak ik een afspraak met je”, zei ik. Klachten bij het longvlies liggen het meest voor de hand, daar is het ook begonnen. De huisarts wilde meteen even luisteren. Hij wil er zeker van zijn dat het nu schoon is en een beginidee hebben voor volgende onderzoeken. Het was nu in ieder geval goed.

Nog een plan gemaakt voor de behandeling van mijn voetwratten en daarna Herman gebeld om me op te halen. Ik vond één flinke wandeling wel genoeg.