Mijn kapster heet Ostara. Het duurde een poosje voordat ik haar naam kon onthouden maar ik wilde na de eerste keer geen andere kapster meer. Onderweg op vakantie was ik in Florence naar de kapper geweest en daar was eindelijk mijn haar een keer goed geknipt. Ik had erg goed op zitten letten daar in Italië en zocht hier naar iemand die zou begrijpen wat daar gebeurd was. Mijn vriendin Cokky woonde pas in Voorschoten en was bij een nieuwe kapsalon terecht gekomen. Ze was erg tevreden en zei dat ik naar Ostara moest vragen. Ostara ging er eerst eens goed voor zitten, luisterde naar mijn verhaal, bekeek mijn haar en begreep wat er gebeurd was. Vervolgens knipte zij een aantal jaren tot grote tevredenheid mijn haar. Toen ik wist dat ik kaal zou worden had ik in eerste instantie aan haar gevraagd om mij kaal te scheren. Ik moest huilen toen ik het vroeg, ze was sterk en lief en wilde het voor me doen. Toen later bleek dat het kaal scheren bij het hele proces van de pruik hoorde, heb ik haar dat laten weten en voorlopig afscheid genomen: geen haar, geen kapster.

Ik was ontevreden over mijn pruik, ontevreden ook over de manier waarop hij bijgeknipt was door de pruikenkapster. Vandaag had ik een afspraak met Ostara. Vooraf gezegd dat ze het niet moest doen als ze het niet aandurfde. De schaar zetten in een pruik van achthonderd euro is niet niks, het groeit niet meer aan.

Het was fijn om weer daar te zijn, ik had meteen naar haar toe moeten gaan met die pruik. Voorzichtig zocht ze uit waardoor het kwam dat het niet goed zat. Hier wat korter, daar wat uitdunnen. Op het voorhoofd een klein beetje schuin. De bril moet erbij op kunnen, dan toch beter wat haar achter de oren. De pruik en ik worden geen vriendjes maar hij staat wel een stuk beter nu.

Ostara en ik hadden altijd verschil van menining over mijn scheiding. Ik vond dat mijn haar op mijn voorhoofd naar links moest en zij deed het altijd naar rechts. We eindigden vaak met: “Doe toch maar naar links”. Dat deed ze dan zonder er nog iets over te zeggen. Nu er weer wat haar gloort is duidelijk te zien dat het naar rechts groeit. Ik heb het even laten zien: “Ostara je had gelijk”. Dat wist ze natuurlijk wel, ze is niet voor niks een goeie kapster.

Grappig was dat ze vroeg of de pruik met echt haar was gemaakt. Dat is niet zo en toen ze eenmaal begon met knippen voelde ze het ook wel. Maar ik vond het toch wel leuk dat ze het zich afvroeg.

Inmiddels knipt Ostara ook Herman.