In de afgelopen twaalf maanden hebben Aaltje en ik heel wat moeten afzien: Aaltje als patiënte en ik als medelijdende partner.  Voor Aaltje betekende dat fysieke pijn en ongemak: kuren, operaties, onderzoeken. En voor ons allebei een psychische belasting door onzekerheden over de resultaten van onderzoeken en behandelingen.

Nu het gewone leven gelukkig weer z’n gang kan gaan realiseer ik mij, meer dan voorheen, dat we ook hebben moeten afzien van interessante en leuke uitdagingen: een avontuurlijke reis, fietsen door eigen land, bezoeken aan concerten, tentoonstellingen, feestjes.  We kunnen nu weer reikhalzend uitzien naar waarvan we tot voor kort hebben moeten afzien:  een midweek in Mill,  een familiefeestje, na onze verjaardagen naar Corsica, met onze e-fietsen genieten van natuur en landschap dichter bij huis.

Ten opzichte van het verleden is er wel een verschil. De relatieve vanzelfsprekendheid van toen heeft, voorgoed,  plaatsgemaakt voor het besef dat we kwetsbaar zijn.