Gisteren naar de verjaardag van schoondochter Karin, fijn dat dat weer kan.

Als ik ze hoor en zie, de generatie onder ons, dan valt het verschil in levenstempo mij op. Ze hebben het druk en zo te zien genieten ze daar ook van. Er is een hoge kwaliteit van leven. Werk, studie, muziek en theater beide zowel actief als passief, sociale contacten en plezier in- en zorg om hun kinderen. Ik bewonder de manier waarop ze jongleren met de tijd. Ik vind trouwens so wie sodat ze het goed doen, in alle opzichten.

Ik voel me als iemand die zicht heeft op een snelweg waar het verkeer voorbij raast maar die zelf op een provinciale weg rijdt.  Zo’n tachtig- kilometer-weg gaat mij nu vaak ook nog te snel. Eigenlijk rijd ik het liefst op de ventweg daar weer naast. Voorlopig klopt het zowel letterlijk als figuurlijk.

Langs kleine wegen kun je trouwens ook een heel eind komen.