Het matras is blijven hangen bij trouwe lezers. Het zit als volgt:

Na de operatie en met opnieuw chemokuren, lag ik veel op bed. Ik kreeg daardoor pijnlijke plekken, vooral op mijn stuitje. Mijn matras was aan vernieuwing toe maar het was niet handig om ziek en wel een nieuwe te kopen. De wijkverpleging zorgde voor een foam-matras in bruikleen. Het eerste half jaar hoef je daar niet voor te betalen, daarna is een huurprijs verschuldigd.

Ik had een keer gevraagd of ik zo’n matras ook zou kunnen kopen via de thuiszorgwinkel. Dat kon, ik kan zelfs het matras dat ik nu heb kopen. Dat kost dan driehonderd euro. Wie zich ooit in matrasprijzen verdiept heeft, weet dat dat niet veel is.

Sinds ik dat weet lig ik anders op dat matras: “Is dit wel echt wat ik wil?”, zo vraag ik mij af. Verreweg het eenvoudigst is een telefoontje met de mededeling dat het matras mag blijven, waarna ik een rekening thuisgestuurd krijg. Het alternatief is: op zoek naar iets nóg beters, voor heel veel meer geld. Tussenweg is misschien nog om bij de thuiszorgwinkel advies te vragen, misschien kan ik nog een andere uitproberen.

Het zit in mijn aard om te accepteren wat op mijn pad komt. Ik heb helemaal geen zin in een onderzoek naar wat het beste is. De makkelijkste weg ziet er het aantrekkelijkst uit.

Ik zie het al, het besluit is al bijna genomen. Wat werkt opschrijven toch goed.