Herman herinnerde zich net aan het ontbijt dat het 45 jaar geleden ook koud was geweest ’s nachts. We hadden geen telefoon en Herman was in de nacht,  op de fiets, de huisarts gaan waarschuwen dat de weeën op gang waren gekomen. Om acht uur ’s morgens werd Annemieke geboren. De huisarts zorgde er in die tijd voor dat de kraamhulp gewaarschuwd werd. De huisarts bleef er bij als het eenmaal begonnen was. De huisarts die we toen hadden, wilde de kraamhulp niet bij de bevalling. “Die loopt alleen maar in de weg”, vond hij. Hij wikkelde de baby in warme doeken en ik kreeg even tijd om uit te blazen. Het werk van de kraamhulp kon best wachten tot hij weg was. Wat wij vonden was niet van belang. We kwamen er ook niet op hem tegen te spreken. Tussen de weeën door werd de gemeentepolitiek over mijn lijdend lijf heen besproken. De kraamhulp was er de negen dagen na de bevalling in mijn herinnering vrijwel de hele dag.

Onze oudste dochter, Annemieke, is vandaag dus jarig en is 45 jaar geworden. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ikzelf 45 was. Als je ouder wordt gaat de tijd sneller, daar is zelfs een boek over geschreven waarin wordt uitgelegd hoe dat komt. Als ik me goed herinner komt het vooral doordat je minder nieuwe dingen meemaakt en er minder is om naar uit te kijken.

Voorlopig kijk ik uit naar de vakantie op La Palma èn naar de uitslag van de longfoto’s van gisteren. Het is niet duidelijk of die uitslag er vandaag al is of morgen pas. Ik heb wel uitgelegd waarom ik het graag snel wil weten. De röntgenmedewerkster begreep het en zou haar best doen.

Vandaag stemmen en verjaardag vieren. Dubbel feest dus.