De laatste nachten lig ik zo’n twee uur wakker ’s nachts, piekertijd. Genoeg te piekeren: de uitslag van de verkiezingen, de uitslag van de longfoto’s en wat er allemaal mis kan gaan als we op reis gaan. Mijn variant op het bekende spelletje: “Ik ga op reis en neem mee”  is:  “Ik ga op reis en vergeet”. In de praktijk vergeet ik zelden wat ,maar dat komt natuurlijk door mijn gepieker van tevoren. Overdag heet het gewoon: ‘nadenken’ en ‘te binnen schieten’.

Toen ik toch niet kon slapen ben ik om drie uur maar even op internet gaan kijken naar de uitslag van de verkiezingen in Voorschoten. Daar werd ik ook niet slaperig van. Er heeft een grote verschuiving plaatsgevonden doordat er een nieuwe plaatselijke partij mee is gaan doen. Ik ben bang een nogal rechtse partij. Die heeft in één klap 33% van de stemmen! Nog maar een variant op iets bekends: “Vluchten heeft geen zin, ik zou niet weten waar naar toe”.

Piekeren over mijn gezondheid doe ik ook in die uurtjes. Er is nog geen uitslag van de longfoto’s. Ik denk dat het wel meevalt, het is niet erger geworden. Ik pieker vooral over hoe het in de loop van de tijd verder zal gaan en hoe het dan moet met van alles.

Uiteindelijk lukt het me meestal wel om mij in grotere gehelen weg te mediteren en dan val ik wel in slaap. Ik weet dat dat niet de bedoeling is van meditatie, maar zolang het werkt sta ik het mij toe.

Als ik opsta voel ik me gebroken. Nadat ik een poosje rondgelopen heb en een stukje op de weblog heb geschreven, valt het allemaal weer mee. Behalve de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen, die blijven me tegen vallen.