“Vakanksie hebt”, placht mijn mongolen-oom Pim te zeggen. Hij bedoelde daarmee dat dan alles anders was en vooral dat de gewone regels niet golden. Achter mij zit Herman aan de bar en leest de Telegraaf! Gelukkig drinkt hij er een kopje thee bij, dat maakt het nog een beetje gewoon Herman.

Ik ben begonnen af en toe zonder pruik te lopen. Ik gebruik de pruik nu eigenlijk als een soort zonnehoedje dat gewoon op kan blijven als ik in een restaurant zit of zoals hier in een internetcafe. Toen de mevrouw van het huisje schone handdoeken kwam brengen, keek ze stomverbaasd naar mijn haar. Ik heb geprobeerd duidelijk te maken dat ik eerst een pruik op had en dat het door de chemo kwam, maar ik vermoed dat ze denkt dat ik naar de kapper ben geweest. Voordat ik echt zonder pruik ga lopen moet mijn nekhaar bijgewerkt worden, dat is nu raar lang. Als ik in de spiegel kijk moet ik denken aan van die koeien die krullen tussen de hoorns hebben. Bovenop heb ik iets wat op krulletjes lijkt, opzij en achter is mijn haar stijl. Ik had me zo voorgenomen om nooit meer te zeuren dat mijn haar niet goed zit. Ik twijfel nu al of ik dat volhoud.

Gisteren maakten we een tochtje langs de oostkust van het eiland. Herman nam ontelbare haarspeldbochten en we bezochten een paar leuke plaatsjes. In een natuurgebied maakte Herman een flinke wandeling en bleef ik met een boek in de auto zitten. Het maakt een beetje treurig op zo´n mooie plek te zijn en er dan niet een eind in te kunnen lopen.

Gisteren was het bewolkt maar de temperatuur bleef wel rond de twintig graden. Nu is het zonnig en wordt het langzaam warmer. Voor mij is twintig graden een prima temperatuur.

Leo, de zwager van Annemieke is overleden, hij was ernstig ziek. We zijn net op tijd terug voor de begrafenis, zaterdag. Het voelt raar om zo ver weg te zijn als zulke dingen gebeuren. Wel even gebeld met Peter en gehoord hoe het gegaan is. Bij zulke gebeurtenissen hoort meer uitwisseling dan een paar minuten door de telefoon.

Maar ja: vakanksie hebt.