Gisteren bezochten we een neef van mij die is opgenomen in een hospice in Hoofddorp. Zelf begon hij niet over het einde van zijn leven, ik dus ook niet. Afscheid nemen was dan ook niet aan de orde, ook al zie ik hem vermoedelijk nooit meer. We zijn de laatste tijd zó gewend aan openlijk praten over ziekte en dood dat ik een beetje beklemd vertrok uit Hoofddorp. Ik had hem ook niet de kans gegeven zich voor te bereiden op ons bezoek of het te weigeren. De beklemming zat ook in ontevredenheid over mijzelf.

De rest van de dag vulde zich met practische zaken zoals mijn wrattenbehandeling en het regelen van een nieuwe bril. Die laatste is pas over veertien dagen klaar. Als het een beetje wil ga ik mijn nieuwe levensjaar in met een helder zicht.

Later op de middag kwam eerst Cokky en later Hennie en Jan even buurten. Alle aspecten van het leven konden weer vrij de revue passeren en dat deden ze dan ook. Daarna wel moe maar niet meer beklemd.